GODZINY PRACY PEDAGOGA SZKOLNEGO W PUBLICZNEJ SZKOLE PODSTAWOWEJ

W IDZIKOWICACH

Godziny pracy pedagoga: pedagog Maria Dzwoniarek

Pon.8:20-13:20

Wt.8:30-13:30

Śr. 8:00-13:00

Czw.8:00-13:00

Pt.8:20-13:20

Jak zmotywować dziecko do nauki.

Zgodnie z rozporządzeniem z Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 sierpnia 2017 r.
w sprawie zasad udzielania i organizowania pomocy psychologiczno-pedagogicznej
w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach do zadań pedagoga należy:

1) prowadzenie badań i działań diagnostycznych uczniów, w tym diagnozowanie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych uczniów w celu określenia mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań i uzdolnień uczniów oraz przyczyn niepowodzeń edukacyjnych lub trudności w funkcjonowaniu uczniów, w tym barier i ograniczeń utrudniających funkcjonowanie ucznia i jego uczestnictwo w życiu przedszkola, szkoły i placówki;

2) diagnozowanie sytuacji wychowawczych w przedszkolu, szkole lub placówce w celu rozwiązywania problemów wychowawczych stanowiących barierę i ograniczających aktywne i pełne uczestnictwo ucznia w życiu przedszkola, szkoły i placówki;

3) udzielanie uczniom pomocy psychologiczno-pedagogicznej w formach odpowiednich do rozpoznanych potrzeb;

 4) podejmowanie działań z zakresu profilaktyki uzależnień i innych problemów dzieci
i młodzieży;

5) minimalizowanie skutków zaburzeń rozwojowych, zapobieganie zaburzeniom zachowania oraz inicjowanie różnych form pomocy w środowisku przedszkolnym, szkolnym
i pozaszkolnym uczniów; 6) inicjowanie i prowadzenie działań mediacyjnych
i interwencyjnych w sytuacjach kryzysowych;

7) pomoc rodzicom i nauczycielom w rozpoznawaniu i rozwijaniu indywidualnych możliwości, predyspozycji i uzdolnień uczniów; Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 1591 8) wspieranie nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych i innych specjalistów w:

a) rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych uczniów w celu określenia mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań
i uzdolnień uczniów oraz przyczyn niepowodzeń edukacyjnych lub trudności
w funkcjonowaniu uczniów, w tym barier i ograniczeń utrudniających funkcjonowanie ucznia i jego uczestnictwo w życiu przedszkola, szkoły i placówki,

b) udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

 

ROLA RODZICÓW W PROCESIE WYCHOWANIA

Rozwój dzieci to bardzo złożony proces. Skuteczne wychowanie ich przez rodziców staje się często zadaniem ponad siły. Dlaczego tak się dzieje? Jakie błędy są popełniane przez młodych rodziców i jak można ich uniknąć? Jakie są skuteczne metody wychowawcze? 

To w jaki sposób wychowywane jest dziecko zależy od kilku czynników. Jednym z nich jest osobista historia rozwojowa rodzica - to w jakich warunkach dojrzewał i jakich nabrał cech i zachowań. Ważne są także jego interpersonalne zasoby - to jak komunikuje się z innymi ludźmi i jakie ma zdolności społeczne.

Kolejnym czynnikiem są właściwości dziecka: jego wiek, płeć, temperament a także możliwości rozwojowe. Są także czynniki sytuacyjne, związane z sytuacją rodziny, ich zasobami materialnymi i dostępnym wsparciem oraz źródła stresu, które wpływają na funkcjonowanie rodziny

 Do zadań rodziców należy zaspokajanie potrzeb emocjonalnych, fizycznych, psychicznych i społecznych u dzieci a także dbanie o ich prawidłowy rozwój i wychowanie. Zadaniem rodzica jest także wychowanie i w pewnym sensie kontrolowanie dzieci. Rodzice muszą również chronić i uspołeczniać swoje dzieci. Ich rolą jest także przekazywanie systemu wartości i norm oraz dostarczanie modeli zachowań. Aby realizować wymienione zadania, każdy z rodziców stosuje specjalne strategie wobec dzieci, które nazywamy postawami rodzicielskimi. Od tego jakie te postawy są, zależy skuteczne wychowanie dzieci.

 Postawy rodzicielskie

Wyróżniamy kilka postaw rodzicielskich. Według M. Ziemskiej (1973) istnieją 4 główne postawy. Są to:

 Style wychowawcze

Istnieje także podział na takie style wychowania jak:

 

 Role rodziców

Jeżeli chodzi o role jakie przyjmują rodzice w procesie wychowania dzieci, można wyróżnić takie jak:

 

 Środowisko rodzinne

W rozwoju dzieci bardzo ważną rolę odgrywa środowisko rodzinne. To w nim następuje uczenie się wzorców zachowań i więzi, które stanowią bazę dla relacji interpersonalnych w dalszym życiu. Jeżeli dziecko ma w środowisku rodzinnym korzystne doświadczenia to będzie się to przedkładać na lepsze relacje z innymi i lepsze przystosowanie się do życia. Rodzice stanowią pewien wzorzec postępowania. Jeżeli w środowisku rodzinnym brakuje któregoś z rodziców to dzieci wychowujące się w takich warunkach mogą mieć problem z przyswojeniem odpowiednich ról społecznych na późniejszym etapie życia. Nieprawidłowe wychowanie wiąże się często nie ze złą wolą rodziców, ale z brakiem potrzebnych umiejętności. Rola rodziny nie polega jedynie na ochranianiu i zaspokajaniu podstawowych potrzeb dziecka, ale na rozwijaniu jego osobowości i wspieraniu aktywności w poznawaniu świata.

To w jakich warunkach dorastali rodzice, z jakich środowisk i rodzin pochodzili, jak sami radzili sobie z przeżywanymi trudnościami i konfliktami, jakie cechy osobowości prezentują, może odbijać się na umiejętnościach wychowawczych i ich późniejszych metodach postępowania z dzieckiem. Siła relacji małżeńskiej między rodzicami także wpływa na atmosferę domową. Stresy i konflikty małżeńskie wpływają na cały system rodzinny. Ważny jest sposób radzenia sobie ze stresem u małżonków. Jeżeli angażują oni dziecko we własne konflikty, lub jest ono wykorzystywane jako źródło wsparcia, może dojść do powstawania niezdrowych koalicji w domu. Dziecko może także być obwiniane o problemy domowe, kiedy rodzice nie potrafią skutecznie rozwiązywać napotykanych trudności.

Istotna jest także sieć wsparcia społecznego z jakiej może korzystać rodzina. Jeżeli relacje z osobami spoza rodziny, krewnymi, sąsiadami układają się pomyślnie, stanowi to także zasób w radzeniu sobie z napotykanymi problemami, z którego rodzina może skorzystać. Osoby z poza rodziny mogą stać się źródłem wsparcia i informacji, mogą dzielić się własnym doświadczeniem w rozwiązywaniu trudności, czy też pomagać w opiece nad dziećmi. Szczególnie ważne staje się uzyskiwanie wsparcia emocjonalnego w sytuacjach występowania kryzysów w rodzinie, z którymi rodzice nie mogą sobie poradzić samodzielnie. Utrudniona sytuacja występuje gdy rodzina jest wyizolowana i nie rozwija sieci kontaktów.

Sytuacja ekonomiczna rodziny także może być czynnikiem, który wpływa na ilość konfliktów w rodzinie i jakość opieki nad dziećmi. Istotny staje się także fakt, że nie tylko cechy rodziców i sytuacja rodzinna wpływają na rozwój dzieci, ale także cechy samego dziecka wpływają na to jak zachowują się wobec niego rodzice. Dlatego też wiek rozwojowy dziecka, trudności z jakimi się boryka, a także płeć czy temperament dziecka, mogą mieć znaczenie w przypadku oczekiwań stawianych mu przez rodziców. W rozwoju wzajemnych stosunków na linii rodzice - dziecko, ważne staje się wzajemne dopasowanie. Dzieci przejawiające większą wrażliwość, bardziej podatne na zranienie, mogą wymagać częstszej uwagi i bliskości. Jeżeli jeden z rodziców lub oboje stwarzają atmosferę bezpieczeństwa, będzie to lepiej zaspokajać potrzeby dziecka. Im lepsze dopasowanie pod względem osobowościowym i temperamentalnym u dzieci i rodziców, tym większe prawdopodobieństwo zaistnienia prawidłowych interakcji rodzinnych.

Najbardziej korzystne w rozwoju dzieci są metody oparte na wzajemnym współdziałaniu. Wyznaczanie dzieciom granic możliwych do spełnienia, dostosowanych do ich wieku rozwojowego i możliwości. Jasny system nagród i reguł rządzących zachowaniem a także, akceptacja dziecka i opiekuńczość wobec niego. Ważne jest rozumienie potrzeb dzieci. Bardzo ważne jest także okazywanie uczuć dziecku, jak i przyzwalanie na okazywane przez niego uczucia. W wychowaniu dziecka cenne jest nazywanie uczuć jakie ono przeżywa. Np. kiedy widzimy, że dziecko się złości warto powiedzieć: „widzę, że jesteś zły, czy coś się stało?". Wtedy dziecko lepiej zaczyna rozumieć własne emocje i uczy się z nimi współpracować. Uczy się, że jego emocje są wartościowe i ważne.

Przeciwnie działa bagatelizowanie uczuć i nie zwracanie na nie uwagi przez dorosłego. Źle działa także zaprzeczanie własnym uczuciom. Wprowadza to nieład i zamieszanie. Trzeba słuchać dzieci spokojnie i z uwagą. Ważna jest akceptacja wszystkich uczuć, które się pojawiają. Aby rozwiązać skutecznie problemy wychowawcze jakie się pojawią w relacji z dzieckiem, warto porozmawiać o dziecięcych uczuciach i potrzebach. Podzielić się także własnymi uczuciami i potrzebami. Trzeba wspólnie zastanowić się nad rozwiązaniem problemu i znalezieniem korzystnego dla obu stron rozwiązania. Można spisać wszystkie pomysły bez oceniania ich. Wybrać spośród nich najkorzystniejsze

 

 

INDYWIDUALNE KONSULTACJE DLA RODZICÓW PROWADZĘ PO UPRZEDNIM UZGODNIENIU TERMINU SPOTKANIA

TEL. 77 4195610